سحر جان ..امروز بالاخره تحملم تموم شد..شمارت رو گرفتم...یادته تا سلام می دادم میگفتی سلام داداشی؟یادته همیشه تا از زندگی گله می کردم می گفتی فقط شکر کن..حالا که ده روزه نیستی باز هم شکر کنم؟باز هم از این روزگار لعنتی که تو رو از ما گرفت گله نکنم؟..

چقدر امروز آروم شدم وقتی زنگ زدم بهت و دیدم هنوز هم تلفنت روشنه و صدایی از پشت خط شنیده می شه...و چقدر خوب بود که صدای خواهرت رو شنیدم که طنین صدای مهربون تورو داشت.و چقدر خوب بود که بالاخره تونستم برای یه همدرد از نبودنت گریه کنم..

سحر عزیزم از وقتی که تو رفتی دیگه ذره ای از مرگ نمی ترسم

می دونم که بازم یه روزی می بینمت..نمیگم بهت خدا نگهدار..میگم به امید دیدار

روحت شاد .....

گفتی تا شقایق هست زندگی باید کرد

شقایق هست اما تو نیستی

چه باید کرد؟

گفتي از پلك هاي خواب آلود دريا

بوي شب و سكوت و ستاره مي آيد

بوي شكوفه ي ساده دلواپسي هاي ....

ابرك زخمي دير پاي من مظلومكم ...

چه ساده از بوي نارنج و ترنج و بابونه

چه ساده از هواي مرطوب اين سرزمين گذشتي