حدود یکسال از تولد وبلاگم می گذره.

متاسفانه آغاز کار پستو همراه شد با حادثه تلخ سقوط هواپیما  C-130

و اولین نوشته این وبلاگ هم مطلب زیبای یکی از خبرنگاران بود در مورد حادثه

در این مدت یکسال مطالب زیادی نوشتم ونشد و نمی شد که آنها رو در وبلاگ قرار بدم.

اما با همه دردسرها پستو به کارش ادامه داد و شد کاغذ دیواری که به قول یکی ار دوستان که می گفت ما نفهمیدیم وبلاگ تو اجتماعیه ‌‌. طنزه . عاشقانه است یا سیاسیه

اما پستو آینه افکاری بود که به ذهن و دل من می آمدند و در وبلاگ نوشته می شدند.

اما این آینه بارها شکست و نگذاشتند و نشد که مثل قبل ذهنم رو به نگارش در بیارم.

شاید به همین دلیل بود که چند ماه پستو به روز نشد.

اما بالاخره بک اتفاق اما اینبار اتفاقی خیلی قشنگ تمام زندگی من رو دگرگون کرد و باعث شد صدای دلم اینبار خیلی بلندتر و رساتر از همیشه این اتفاق زیبا و جاودان رو فریاد بزنه و قلم رو وادار به نوشتن کرد.اما این بار تقدس نوشته ام نگذاشت که مطلب رو در وبلاگ فرار بدم. برای همین تصمیم گرفتم یک روز عزیز رو برای اون مطلب فرار بدم که چند روزی تا اون روز بافی نمونده.

بالاخره وبلاگ رو بعد از چند ماه به روز کردم. اتفاقی که برای خانم امیر ابراهیمی افتاد باعث شد که همراه با گروهی از وبلاگ نویسان تصمیم بگیریم که برای حمایت از ایشون در حد توانمون جلوی این شایعه و خزعبلاتی که مردم مثلا با فرهنگ ما درست کرده بودند و می گفتند بگیریم  . مطلب زیبای یکی از دوستان رو در وبلاگ ها قرار دهیم.

خلاصه در طول این یکسال از همه چیز نوشتم. ار زلزله بم وفروش کلیه در ایران و انرژی هسته ای....

لازمه که ار روزبه عزیز که پشتیبانی گرافیکی قالب وبلاگ رو بر عهده داشت تشکر کنم.از همه شما دوستان خوبم هم ممنونم که به جشن تولد یکسالگی وبلاگ من اومدید.

پاینده باشید.