تو این دنیا که دیگه کسی به فکر کسی نیست..آدم باید برای خودش تو وبلاگش تولد بگیره...و شاید آدم فقط خودش برای خودش شعر بنویسه..حتی یه شعر عاشقونه....

در این بن بست غم و پیچ سرما عشق را به سوگوار ترانه می برند....حالا باید برای تنهایی خود گفت..اگر چه که این و آن دورو برت را گرفته اند..ولی تو تنهایی..تنها..

دوشنبه ۱ خرداد زادروز منه..بهترین شعری که تو روز تولدم منو به یاد خودم میندازه شعر هفتگی منه..خیلی وقته خودم رو تو این شعر پیدا میکنم..

شنبه روز بدی بود           روز بیحوصلگی

وقت خوبی که می شد     غزلی تازه بگی

ظهر یکشنبه من              جدول نیمه تموم

همه خونه هاش سیاه    روی خونه جغد شوم

صفحه کهنهُ یادداشتهای من

گفت دوشنبه روز میلاد منه

اما شعر تو میگه که چشم من

تو نخ ابره که بارون بزنه...آخ اگه بارون بزنه..

غروب سه شنبه خاکستری بود

همه انگار نوک کوه رفته بودن

به خودم هی زدم از اینجا برو

اما موش خورده شناسنامه من

عصر چهارشنبه من               عصر خوشبختی ما

فصل گندیدن من                   فصل جون سختی ما

روز پنج شنبه اومد                   مثل سقاهک پیر

رو نوکش یه چیکه آب          گفت به من بگیر بگیر

جمعه حرف تازه ای برام نداشت

هرچی بود بیشتر از اینها گفته بود